درسِ بیعت در دستانِ کوچک

در میان جمعیتِ تشییع، نگاه من به دست‌های مادران گره خورد. زنانی که نه تنها برای وداع، که برای «آموزش» آمده بودند. آن‌ها دستِ کوچکِ فرزندانشان را گرفته بودند و به میانِ میدانِ حماسه آورده بودند؛ تا کودکان، شاهدِ آن **بیعت** باشند و درسِ **وفاداری** را نه از کتاب‌ها، که از چشم‌های خیس و قامتِ استوارِ مادرانشان بیاموزند.

آن حضورِ خانوادگی، نمایشی از قدرتِ جبهه‌ی ایمان بود. آن‌ها می‌خواستند به دنیا نشان دهند که این **میراث**، در خانه‌های ما زنده می‌ماند و نسل‌های بعدی، با یادِ **شهادت** و با تکیه بر دستانِ پدر و مادر، راه را ادامه خواهند داد. آن‌ها آمدند تا نشان دهند که تربیتِ نسل، بزرگترین میدانِ عمل است.